Najdłuższe biegi na świecie – przewodnik po ultramaratonach

Najdłuższe ultramaratony na świecie

Ultramaratony to biegi na dystansach znacznie przekraczających 42 km. Są prawdziwym testem ludzkiej wytrzymałości, w którym liczy się nie tylko siła fizyczna, ale przede wszystkim odporność psychiczna. Dwa z najdłuższych biegów na świecie zasługują na szczególną uwagę:

• Self-Transcendence 3100 Mile Race

• Trans Europe Foot Race

Self—Transcendence 3100 Mile Race — najdłuższy bieg

Self-Transcendence 3100 Mile Race to oficjalnie najdłuższy certyfikowany bieg na świecie, trwający niemal dwa miesiące.

Uczestnicy mają 52 dni na ukończenie wyścigu, co oznacza konieczność pokonywania średnio 95,9 km każdego dnia. Takie tempo wymusza bieganie przez kilkanaście godzin dziennie, pozostawiając zaledwie skrawki czasu na sen i regenerację. Biegacze mierzą się więc nie tylko z ogromnym wysiłkiem fizycznym, ale przede wszystkim z miażdżącą monotonią, pokonując tę samą trasę tysiące razy.

Nazwa biegu – „Samotranscendencja” – trafnie oddaje jego charakter. To nie tylko sportowe wyzwanie, ale przede wszystkim duchowa podróż, w której zawodnicy przekraczają granice własnej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. To test woli, koncentracji i wewnętrznej siły, który dla wielu staje się najważniejszym doświadczeniem w życiu.

Trans Europe Foot Race — bieg przez Europę

W przeciwieństwie do stacjonarnego Self-Transcendence Race, Trans Europe Foot Race był wieloetapowym ultramaratonem, którego celem było przebiegnięcie całego kontynentu. Uczestnicy tego legendarnego biegu przemierzali Europę, mierząc się nie tylko z niewyobrażalnym dystansem, ale i z nieustannie zmieniającymi się krajobrazami oraz kulturami.

Trasy tego wyjątkowego biegu były niezwykle wymagające. Każda edycja stanowiła unikalną podróż, wymagającą od biegaczy wyjątkowej kondycji i zdolności adaptacji. Przykładowe edycje to:

• 2003: trasa o długości ok. 5100 km z Lizbony do Moskwy, pokonana w 64 dni.

• 2009: trasa o długości 4485 km z Bari (Włochy) na Przylądek Północny (Norwegia).

Uczestnicy musieli radzić sobie ze skrajnie zmiennymi warunkami: od palącego słońca południa po chłód północy i od płaskich nizin po strome górskie przełęcze. To sprawiało, że Trans Europe Foot Race był nie tylko ekstremalnym testem fizycznym, ale również ogromnym wyzwaniem logistycznym i psychicznym, które na stałe zapisało się w historii ultramaratonów.

Ekstremalne ultramaratony — wyzwania dla biegaczy

O „ekstremalnym” charakterze ultramaratonu decyduje nie tylko dystans. Prawdziwe wyzwanie stanowią dodatkowe czynniki, takie jak:

• Warunki pogodowe: upał przekraczający 50°C lub mroźny wiatr.

• Teren: pustynny piasek lub trudne technicznie szlaki.

• Presja psychiczna: wielodniowa monotonia.

Ekstremalne ultramaratony weryfikują nie tylko kondycję, ale przede wszystkim siłę charakteru i zdolność do przetrwania.

Doskonałym tego przykładem jest wspomniany już Self-Transcendence 3100 Mile Race. Choć jego trasa nie wiedzie przez góry ani pustynie, jego ekstremalny charakter tkwi w psychice – uczestnicy przez 52 dni pokonują średnio 95,9 km dziennie, biegając bez końca po tej samej, 883-metrowej pętli. To niewyobrażalna walka z monotonią, często trudniejsza niż fizyczny ból.

Badwater 135 — bieg w Dolinie Śmierci

Jeśli monotonia nowojorskiej pętli jest testem dla psychiki, to Badwater 135 stanowi ostateczny sprawdzian dla ciała. Uznawany za jeden z najtrudniejszych ultramaratonów na świecie, odbywa się w scenerii, która sama w sobie jest wyzwaniem – w kalifornijskiej Dolinie Śmierci. To miejsce, gdzie temperatura asfaltu potrafi topić podeszwy butów, a powietrze parzy przy każdym wdechu.

Trasa liczy 217 km (135 mil) i prowadzi z Badwater Basin (85 m p.p.m.), najniżej położonego punktu w Ameryce Północnej, do Whitney Portal (2530 m n.p.m.). Bieg odbywa się w lipcu, przy temperaturach regularnie przekraczających 50°C, a limit na jego ukończenie wynosi 48 godzin. To nieustanna walka z odwodnieniem, przegrzaniem i ekstremalnym przewyższeniem.

Marathon des Sables — bieg przez Saharę

Kolejnym legendarnym ultramaratonem jest Marathon des Sables („Maraton Piasków”), rozgrywany na Saharze. To sześcioetapowy wyścig na dystansie ok. 250 km, który wyróżnia się zasadą samowystarczalności.

Każdy zawodnik musi nieść na plecach cały swój ekwipunek, w tym:

• jedzenie,

• śpiwór,

• odzież,

• obowiązkowe wyposażenie ratunkowe.

Organizatorzy zapewniają jedynie wodę i miejsce we wspólnym namiocie. W efekcie bieg staje się nie tylko testem wytrzymałości, ale i prawdziwą szkołą przetrwania. Kluczowe staje się więc zarządzanie wagą plecaka, planowanie posiłków i radzenie sobie z ekstremalnymi warunkami pustyni – upałem w dzień i chłodem w nocy.

Ultramaratony w Polsce — lokalne wyzwania

Polska scena biegów ultra rozwija się bardzo prężnie, oferując coraz więcej wymagających zawodów. Przyciągają one zarówno amatorów, jak i doświadczonych zawodników, kusząc różnorodnością tras, świetną organizacją i niepowtarzalną atmosferą.

Do najważniejszych polskich ultramaratonów należą:

• Supermaraton Kalisia – klasyczny bieg na dystansie ok. 100 km.

• Bieg Rzeźnika – legendarny, górski ultramaraton w Bieszczadach. W najpopularniejszej wersji zawodnicy w parach pokonują ok. 80 km trasy o znacznych przewyższeniach. Ukończenie go to dowód wytrzymałości, siły charakteru i umiejętności współpracy.

Polskie ultramaratony cenione są za wymagające, techniczne trasy górskie oraz za wyjątkowe wsparcie kibiców i wolontariuszy. Udział w nich to nie tylko rywalizacja sportowa, ale także okazja do integracji ze środowiskiem biegowym.

Bieg Rzeźnika — górski ultramaraton

Bieg Rzeźnika to legendarna i jedna z najważniejszych imprez dla polskich ultrasów. Rozgrywany w Bieszczadach, przyciąga co roku tysiące uczestników. Słynie on z niezwykle wymagającej trasy, prowadzącej przez błotniste szlaki, strome podejścia i techniczne zbiegi.

Tym, co wyróżnia Bieg Rzeźnika, jest jego formuła zespołowa. Zawodnicy tradycyjnie startują w parach i muszą pokonać całą trasę razem, nie oddalając się od siebie na więcej niż 100 metrów. To sprawia, że bieg staje się testem nie tylko wytrzymałości fizycznej, ale także zaufania, współpracy i wzajemnego wsparcia.

Najsłynniejsza trasa liczy ok. 80 km z sumą przewyższeń sięgającą kilku tysięcy metrów, ale obecnie impreza oferuje także inne dystanse, w tym wersje solo. Niezależnie od wariantu, ukończenie Biegu Rzeźnika jest uznawane za ogromne osiągnięcie i powód do dumy w środowisku biegaczy górskich.

Jak przygotować się do ultramaratonu?

Przygotowanie do ultramaratonu to proces wymagający kompleksowego podejścia. Sukces opiera się na czterech filarach:

• Systematyczny trening

• Przemyślana dieta

• Odpowiednio dobrany sprzęt

• Przygotowanie mentalne

Trening i dieta — klucz do sukcesu

Fundamentem przygotowań jest systematyczny trening, polegający na stopniowym zwiększaniu dystansu, aby uniknąć kontuzji. Warto urozmaicać aktywność, włączając do planu trening przekrojowy, np.:

• pływanie,

• jazdę na rowerze,

• ćwiczenia siłowe.

Trening przekrojowy wzmacnia inne partie mięśni i buduje ogólną sprawność. Równie ważna, jak wysiłek jest regeneracja, w tym odpowiednia ilość snu i dni odpoczynku.

Niezbędna jest również zbilansowana dieta, która zapewni paliwo niezbędne do pokonania całego dystansu. Menu powinno być bogate w:

• węglowodany złożone – główne źródło energii,

• białko – niezbędne do regeneracji mięśni,

• zdrowe tłuszcze – wspierające długotrwałą wytrzymałość.

W okresie przygotowań warto też przetestować strategię żywieniową na czas biegu (żele, batony, przekąski), aby uniknąć problemów żołądkowych i skutecznie uzupełniać energię.